به تنهایی کوهنوردی نکنید / بیشتر آسیبها هنگام فرود اتفاق می افتد

0
90

رییس کمیته جستجو و نجات فدراسیون کوهنوردی گفت: تحت هیچ شرایطی تنهایی در کوهستان کوهنوردی نکنید و همیشه به صورت تیمی صعود کنید.
حمید مساعدیان در ادامه افزود: برای کوهنوردی حداقل با تیم ۳ نفره راهی کوهستان شوید تا خدایی نکرده اگر دچار حادثه شدید یک نفر پیش شما باشد و کار کمکهای اولیه را انجام دهد ودیگری برای کمک راهی شود پس هیچ موقع وتحت هیچ شرایطی به تنهایی به این ورزش نپردازید.

وی در خصوص اینکه چه زمانی حوادث کوهنوردی رخ می دهد گفت: یشتر آسیبهای کوهنوردی هنگام فرود اتفاق می افتد، سبکبار بودن بسیاری از کوهنوردان برای اینکه فشار کمتری را هنگام صعود به قله تحمل کنند و یا بتوانند سرعت حرکت بیشتری داشته باشند و یا گاه ضعف و نا آمادگی خود را بپوشانند با کوله باری سبک بدون به همراه بردن حداقل امکانات اقدام به صعود بخصوص از کمپ های آخر و یا در صعود های یک روزه می کنند. این افراد بنا را بر این می گذارند که در مسیر هیچ اتفاق غیر منتظره ای رخ نخواهد داد. هوا خراب نخواهد شد، راه را گم نخواهند کرد، اتفاقی برای کسی نخواهد افتاد و …، این یعنی سپردن سلامت و جان خود به احتمالات و قضا و قدر. بسیاری از این کوهنوردان به راحتی صعود می کنند و باز می گردند اما اگر کوچکترین تغیری ایجاد شود، راهی به خطا رفته شود، بادی بوزد، برفی بیاید، مه جلوی دید را بگیرد (که بسیارهم پیش می آید) آن زمان است که مشکلی پدیدار می شود.

برای نمونه می توان به حادثه دماوند برای تیم کوهنوردی هرمزگان و یا حادثه کل جنو نام برد که نبود اندک وسایل شب مانی کمی آب و غذا باعث شد تا شب مانی ساده به فاجعه ای بزرگ بینجامد.

بیشتر آسیبهای کوهنوردی هنگام فرود اتفاق می افتد
اعتماد به هوشیار ماندن هنگام بازگشت:
بسیاری از کوهنوردان هنگام برنامه ریزی برای بازگشت به توانمندیهای خود در حالت عادی تکیه می کنند توانایی هایی چون قدرت بدنی، توان مسیر خوانی، توان نقشه خوانی، تجربه کوهنوردی و… در حالیکه بخصوص در ارتفاع در صعودهای سنگین در آب و هوای سرد و مخصوصا در هیمالیا به هیچ عنوان کوهنوردان نباید به هوشیاری و توان ذهنی و در نتیجه قدرت بدنی خود هنگام بازگشت اعتماد کنند زیرا به دلایل متفاوت هوشیاری و توان ذهنی انسان در ارتفاعات بلند و در صعودهای سنگین به شدت کاهش یافته و تخریب می شود.

آثار ارتفاع بخصوص در منطقه مرگ، طولانی شدن ماندن در ارتفاع، سرما وهیپوترمیا وعوارض آن، کمبود آب بدن ناشی از تعریق و فعالیت سنگین، کاهش شدید انرژی ناشی از فعالیت و بی اشتهایی و اشکالات تغذیه ای در برنامه ها که معمولا پیش می آید، تخلیه انرژی عواملی هستند که هرکدام به تنهایی برای از بین بردن هوشیاری انسان کافی هستند، حال اینکه در کوهستان و بخصوص در ارتفاعات بلند معمولا همه همراه هم میباشند و بخصوص آسیبهای ناشی از ارتفاع و کمبود اکسیژن و سرما و هیپوترمیا به شدت باعث اختلال در قضاوت و زوال عقل و هوشیاری میشود. آنگاه انسان نه تنها نمیتواند از توانمندیهای خود بهره ببرد بلکه حتی نمیتواند در شریط خاص و حتی عادی قضاوت درستی داشته باشد.

هرچه زمان صعود بیشتر شود هرچه به ساعات پایانی روز نزدیک شویم این مشکل بیشتر و حادتر می شود و در نتیجه در هنگام فرود که معمولا پایان روز و پایان صعود است بسیار بیشتر به چشم می آید. باید به خاطر داشت که هوشیاری انسان در پایان یک صعود سنگین در باز گشت از هیمالیا نمیتواند چندان قابل اعتماد باشد.