قله دماوند

0
167

 ارتفاع ۵۶۷۱ متر
به مسیر جنوبی، قبلا (Mun از تهران پلور و از آن جا به رینه می رویم و (از پلی بعد از پلور رد می شویم به نام پل مون
از رینه صعود می شد. اما حال چون برای معدنی در نزدیکی رینه جاده کشیده اند می توان از حدود ۵ الی ۶ کیلومتر بعد
از (غرب) رینه داخل جاده معدن شد که تا معدن جاده خوب است و از آن به بعد نسبتا خراب می شود. این جاده تا علف
چین یا بارگاه اول دماوند موجود است که می توان در صورتی که وسیله نقلیه در اختیار داشته باشیم از آن استفاده کنیم.
می توان از پلور برای علف چین یا مسجد خودرو کرایه کرد که دیگر احتیاجی نیست که به رینه برویم. از علف چین تا
۲ ساعت راه است که جاده مشخصی دارد.و از پناهگاه هم تا قله حدود ۴ ساعت راه است که آن / پناهگاه جنوبی حدود ۵
هم مسیر مشخصی دارد. در سر راه در ارتفاع ۴۸۰۰ متر یک آبشار یخ بسته هست که آن را آبشار یخی می گویند. به علت
وجود بخار گوگرد معمولا شب حدود ساعات ۲الی ۴ بامداد از این راه به قله می روند. زیرا معتقدند شب ها بخار گوگرد
کمتر است. امروزه کمتر احتیاج به این نوع تدابیر هست.
معمولا برای حمل بار از قرارگاه کوهنوردی واقع در رینه تا بارگاه سوم که دارای پناهگاه است قاطر موجود است.

مسیر شمالی
در جاده هراز (تهران_آمل) و نزدیک کهرود جاده ای خاکی از دست چپ( وقتی از تهران به آمل می رویم)
جدا می شود که به ناندل و حاجی دلا و بالاخره به چمِ بن زیر یخچال سیوله می رسد یخچال سیوله در وجه شمالی
دماونداست . این جاده را می توان با وانت بار و یا جیپ طی کرد. جاده برای سواری و پیکان از ناندل به بالا خراب است و تقریبا قابل عبور نیست.

در مسیر شمالی دماوند دو جان پناه اولی در ارتفاع ۳۹۰۰ متر و دومی در ارتفاع ۴۸۰۰ متر وجود دارد. از چمبن تا پناهگاه
۳/ اول را در حدود ۲ ساعت و از پناهگاه اول تا دوم را هم در همین حدود می توان رفت و از جان پناه دوم تا قله حدود ۵
الی ۴ ساعت راه است.
در چم بن قبل از گوسفند سرا سنگ بزرگ چهار گوشی هست که راه از نزدیک آن می گذرد و مشخص است تا جان
پناه ها و از آن به بعد هم باز راه مشخصی است که از سمت چپ یخچال سیوله می گذرد.

مسیر شمال شرقی
در جاده هراز. از ده گزنک در جاده مال روی مشخصی تقریبا به (Gazenak)  . مبدا صعود ده گزنگ
سمت شمال می رویم که بعد از حدود ۲ ساعت به گوسفند سرای استله سر می رسیم. جاده از درختزار زیبایی می گذرد.
استله سر دشتی نسبتا وسیع است که روبروی دره یخار است و در شمال آن قله منار دیده می شود. از استله سر به بعد دو
راه هست. یکی از روی قله ی منار، به این ترتیب که از روی یال منار به قله آن می رویم و بعد به شن های زرد زیر تخت
۴ ساعت زمان لازم دارد. راه دیگر؛در انتهای دره یخار چشمه ای / فریدون می رسیم که شن اسکی است. این راه حدود ۵
هست که به منطقه ی آن پِهِن کوه می گویند و سمت راست رودخانه است. از پِهِن کوه راه مشخصی هست که روبه بالا
می رود و با یک دور زدن به بالای شن های زرد زیر تخت فریدون می رسد که شن اسکی است و عبور از آن مشکل است.
۳ ساعت است. از پناهگاه تخت فریدون تا قله حدود ۴ ساعت راه است . / این راه را تا پناهگاه حدود ۵

مسیر شرقی
مبدا صعود ده ملار از آبگرم لاریجان جاده ای ماشین رو هست که تا ده ملار می رود. از ده ملار با کامیون می رویم و از سمت راست یال ملارد تا ارتفاع ۴۰۰۰ متری صعود می ( Vezmin) های معدن تا ابتدای دره وزمین چال
کنیم تا اینجا حدود ۴ ساعت راه است و این محل جای مناسبی برای شب مانی است. از این محل به بعد را از طریق یال
سنگی که در نزدیک قله به بالای آبشار یخی برخورد می کند طی می کنیم که تا قله حدود ۵ ساعت راه است.

مسیر غربی
۱ ساعتی / سال ۱۳۷۴ پناهگاهی در این مسیر ساختند و جاده ای هم برایش کشیدند که تا حدود ۱ تا ۵
پناهگاه کشیده شده،که درصورت داشتن وسیله نقلیه می توان آن را در انتهای جاده پارک کرد. از این جا تا پناهگاه راه
مشخص است. پناهگاه از پایین دیده می شود. بعد از پناهگاه هم راه معلوم است. کمی سمت چپ (شمال) را می گیریم و
از دره ای در سمت چپ پناهگاه رو به قله می رویم. قسمت اول راه شنی است و تا قله حدود ۵ ساعت راه است.
بالا راه دیگری ی پناهگاه است که یالی سنگی است و عبور از آن ساده است ولی برای برگشت باید از راه شنی که ۱ ساعته
تا پناهگاه می آید استفاده کرد.