خلنو

0
155

ارتفاع ۴۳۷۵ متر

برای رسیدن به آن از تهران ، سه راه تهران پارس با اتوبوس های گرمابدر حرکت می کنیم و بعد از فشم و زاگون در لالون
از خودرو پیاده می شویم. بعد از پل لالون و از کنار رودخانه و در جاده مال رو مشخصی به سمت شمال راه می افتیم که
بعد از حدود ۳ ربع ساعت به تنگی می رسیم که دو طرف آن سنگی است. بعد از این تنگ به سمت راست رودخانه می
رویم. از اینجا راه مشخص است و بعد از حدود ۱ ساعت که از تنگ رد شدیم به چشمه ای آب معدنی و گازدار می رسیم
که آن را تلخ آب می گویند. نیم ساعت بعد از این آبشار کوچکی است که از سمت راست آن بالا می رویم و بعد به یک
شیب تند می رسیم. دو جوی یا رود خانه در اینجا جاری است یکی در سمت راست یا مشرق و دیگری که تشکیل آبشار
را می دهد در سمت چپ و این رودخانه دوم از شمال و از همان شیب تند پایین می آید.در سمت چپ این رودخانه راهی هست که بعد از مدتی به سمت راست می رود

راه در این سمت با زیگزاگ های بزرگی به خط الراس می رسد. در اینجا درسمت شمال محوطه هموار یا چالی است که باید از آن بگذریم و بعد از عبور از چال مانند دیگری و طی کردن یک شیب  نسبتا تند در سمت چپ به قله خلنو و یا به اصطلاح عده ای خلنو بزرگ می رسیم. راه از آبشار تا اینجا ۲/۵ ساعت است از روی خط الراس پیش گفته و قبل از ورود به چال، راه دیگری هم در سمت غرب هست که یالی را بالا می رود و به قله مانندی می رسد که آن را برج خلنو میگویند. از اینجا به راست ( شمال) می پیچیم. بعد از عبور از  برج  به تیغه ای می رسیم که آن را تیغه ژاندارک می گویند و راه پاکوبی در سمت چپ دارد. بعد از این تیغه به برآمدگی دیگری می رسیم که آن را خلنو کوچک می نامند و بالاخره به خلنو اصلی یا خلنو بزرگ می رسیم. این راه حدود نیم ساعت دور تر و مقداری از آن توام با سنگنوردی است


راه دوم. صعود خلنو. این راه بیشتر در زمستان مورد استفاده است
از تهران و از سه راه تهران پارس یا اوایل خیابان دماوند به شمشک می رویم. در ده شمشک جاده در نزدیکی اول پیست
اسکی پیچ بزرگی به چپ می خورد. از نزدیک این پیچ ما باید به سمت راست برویم که از نزدیک رودخانه شروع به بالا
رفتن می کنیم و بعد از عبور از ده در جاده مال رویی به سمت شرق می رویم. در سمت چپ یا شمال شیب های تند که
در بعضی جاها صخره ای است دیده می شود. اگر کمی پایین بیاییم به گردنه ای می رسیم که آبی گل آلود دارد و آن راگردنه لجنی می گویند و تا اینجا ۱/۵ ساعت راه آمده ایم و از اینجا باید به سمت شمال صعود کنیم که به پناهگاه لجنی که در بالای آن قله سر کچال است می رسیم. می توان از ابتدا و کمی بالا تر از دره و از (دست چپ) با شیبی نسبتا ملایم به همان پناهگاه رسید. در زمستان باید از دست راست رودخانه به گردنه لجنی رسید و سپس پایین آمد. و از یال پناهگاه بالا رفت. از شمشک تا پناهگاه حدود ۳ ساعت راه است، از پناهگاه تا قله سرکچال حدود ۲ ساعت

در سمت چپ و پایین این گردنه جای . (Varza) شمال و پایین می رویم که به گردنه ای می رسیم به نام گردنه ورزا
می گویند. از گردنه به سمت شمال (روبرو) (Deriuk) تخت و چمنزاری است که ۲ حوضچه مانند هست و آن را دریوک
حرکت می کنیم که ابتدا به برج خلنو و بعد به تیغه ژاندارک و بعد خلنو ها می رسیم. این راه از شمشک در تابستان حدود ۷ ساعت طول  می کشد

راه سوم.

این راه طولانی است ولی چون در بهار بسیار زیباست در اینجا می آوریم. از تهران به کرج می رویم و از کرج با
ماشین های دیزین یا وارنگه رود و یا ماشین های چالوس به دو راهی دیزین که با تابلو ی بزرگی مشخص شده می رویم.
در این دو راهی معمولا وانت یا سواری به مقصد دیزین یا وارنگه رود می رود که می توان از ان ها برای رسیدن به وانگه
رود استفاده کرد در غیر این صورت باید پیاده از جاده ماشین رو سمت راست به راه افتاد و به دو راهی وانگه رود در سمت
چپ رسید و از آن جا در سمت راست رودخانه وانگه رود و باز از جاده ماشین رو حرکت کرد تا به ده رسید. این راه از جاده
چالوس تا ده وانگه رود حدود ۱/۵ ساعت طول می کشد از ده وانگه رود در مسیر رودخانه پیش می رویم و بدون اینکه به
دره های اطراف راست یا چپ داخل شویم. تا به انتهای دره می رسیم. در سمت چپ ما قله های یخچال و سرماهو و کمان
کوه و در اواخر دره قله نرگس جا می ماند. در انتهای دره سرچشمه رود وانگه رود را می بینیم که از سمت چپ آن می
گذریم و به خط الراس می رسیم. در سمت چپ ما قله های پالون گردن و نرگس و در سمت راستمان خلنو است دره وانگه
رود شرقی غربی است و ما از غرب به شرق آمده ایم حال از روی خط الراس به طرف جنوب می پیچیم و بالا می رویم تا به
قله خلنو می رسیم که حدود سه ربع ساعت راه است. دره وانگرود در دو ماه اردیبهشت و خرداد پر از گل و گیاه است از
نیمه تا آخر اردیبهشت قسمت های اول آن و خرداد قسمت های بالاتر ( شرقی تر) . این راه از وانگه رود حدود ۷ ساعت
طول می کشد.